แดดส่องฟ้าพาแสบตาเจิดจ้าทั่วแดนดิน
เช้าวันใหม่ที่มีทั้งความสดใสและหดหู่
วันวันหนึ่งมีอะไรให้ทำมากมาย
อีกไม่นานแมวดำตัวน้อย
ก็จะได้กลับไปอยู่มุมเงียบๆของตัวเองซะที
โลกใบเล็กเกิดขึ้นได้เสมอ
เอาแค่ผลส้มก็พอ
ตอนฉันเด็กๆ ฉันไม่คิดว่าอยากจะมีโลกส่วนตัวเท่าผลส้ม
คิดว่าโลกมันสดใสดีอยู่แล้วล่ะ
มีเด็กๆวิ่งเล่นกันเต็มสนาม
เด็กช่างสดใสและน่ารักหากแต่เปราะบางเหมือน
ใบไม้เหลืองในฤดูใบไม้ร่วง
รอยยิ้มเจือจางบนใบหน้า ร่าเริงอยู่กลางหญ้าเขียว
เด็กๆเล่าเรื่องที่เป็นเรื่องของพวกเขาเอง
จินตนาการที่บริสุทธ์แต่แฝงไว้ด้วยร่องรอยของคืนวัน
เมื่อเติบโตจึงรู้ว่าโลกนี้มิได้เป็นอย่างฝัน
ฝันกลับดำทะมึน
สีดำคลืบคลานเข้ามาเรื่อยๆแผ่กระจายอยู่ทุกมุมตึก
ทุกซอกของมุมเมืองเต็มไปด้วยควันดำ
โลกที่ถูกทาด้วยสีขาวก็จางหายไปเช่นกลุ่มควัน
สีขาวถูกปนเปื้อนด้วยสารพิษที่เน่าเสียและมีกลิ่นเหม็นเช่น
กองขยะที่ไม่มีใครต้องการ
แล้วกองขยะก็เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นแล้วก็เพิ่มขึ้น
แม้จะฝังดินกลบก็ยังไม่มิด กลิ่นยังคงเล็ดรอดออกมาได้
มันเหม็นสิ้นดี
นี่ฉันจะเสียดสีสังคมมากเกินไปหรือเปล่า
แต่ถึงกระนั้นคนหัวดื้ออย่างฉันก็จะเอาสีข้างเสียดสีต่อไป
แม้เลือดจะต้องเปื้อนดินก็ตาม
โลกไม่ได้สดสวยอย่างที่เห็น
โลกทั้งใบอยู่ในใจเราต่างหาก
อย่าเอาใจออกนอกสิ ลองมองเข้าไปข้างใน
หิวข้าวก็กินข้าว ไม่ใช่หิวข้าวแล้วเข้าห้องน้ำ
มันจะอิ่มไหม
เหงาก็เฝ้าดูจิตใจ เหงาแล้วเที่ยวกลางคืนไม่หายเหงาหรอก
แก้วน้ำรั่วไม่มีวันเต็ม
จะเติมเท่าไหร่มันก็ขาดหาย เติมไม่เต็ม
น้าสีเหลืองอำพันไม่ทำให้ความทุกข์จางหายไปหากแต่เพิ่มความทุกข์
กิเลสที่เกิดอยู่ในใจจะกลายเป็นสนิมตัวร้ายที่ค่อยๆกัดกินใจ
ทีละน้อย ทีละน้อย แล้วสุดท้ายก็จะเหลือเพียงเศษใจที่เต็มไป
ด้วยความซอกซ้ำแม้มองไม่เห็นแต่มันสัมผัสได้
บล็อคเงียบๆของฉันไม่หวังอะไรจากผู้อ่าน
ที่ต้องการเพียงแค่ความสนุก
เพราะทุกถ้อยคำมันมีมากกว่านั้น
ฉันหวังเพียงแค่ข้อคิดที่อยู่ในซอกหลืบอันพิลึกของฉัน
จะเป็นประโยชน์กับผู้อ่านที่คิดตามและคิดเป็น
อ่านเถอะถ้ามันจะเกิดผล
ออกไปเถอะถ้าจะเข้ามาเพียงเพื่อกวาดสายตาแล้วเดินจากไป
สมองน่ะมีไว้คิดจ้ะหาใช่ไว้คั้นหูไม่
ฉันเองก็ใช่ว่าจะมีมากมายแถมยังปากร้ายอีกด้วย
โลกใบเล็กเท่าผลส้มกลิ้งมาแล้ว
เจ้าส้มผลเล็กตะโกนเรียกฉันใหญ่แล้วล่ะ
ไปแล้วน้า
วันหน้าพบกันค่ะ รักษาตัว รักษาใจด้วยนะคะทุกคน
